سوال مطرح شده : چگونه به عباداتمان مغرور نشویم؟
 
 سوال مطرح شده :
موضوع :  چگونه به عباداتمان مغرور نشویم؟
توضيحات : 

چگونه به عباداتمان مغرور نشویم؟



برای پیشگیری از غرور در عبادت، باید خود را در معرض چند پرسش و پاسخ قرار دهیم:



1-آیا ما واقعا عبادت کرده ایم؟ گاهی انسان در جهل مرکب است و فکر می کند به عبادت خدا مشغول است غافل از اینکه به بیراهه می رود و کارهای خود را بیش از حد بها می دهد و گاهی کارهای ناپسند در نظر انسان کار نیک جلوه می کند و شیطان نیز در این زمینه فعال است.



سوره توبه آیه 37:"... زُیِّنَ لَهُمْ سُوءُ اَعْمَالِهِمْ..."



سوره فاطر آیه 8:" اَفَمَن زُیِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَنًا... ﴿۸﴾ آیا کسی که عمل بدش برای او تزیین شده، و آنرا خوب و زیبا میبیند (همانند کسی است که واقع را آنچنان که هست مییابد؟)



2-آیا عبادات ما پذیرفته شده است؟ ارزش واقعی عبادتها قبولی آنهاست و خداوند از بندگان شایسته و اهل تقوا عبادت را می پذیرد و انفاق و صدقات را قبول می کند. انسانی که به قبولی عبادت مطمئن نیست چرا مغرور به آن می شود.



وَاتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَاَ ابْنَیْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِن اَحَدِهِمَا وَلَمْ یُتَقَبَّلْ مِنَ الآخَرِ قَالَ لَاَقْتُلَنَّکَ قَالَ إِنَّمَا یَتَقَبَّلُ اللّهُ مِنَ الْمُتَّقِینَ ﴿سوره مائده آیه 27﴾ داستان دو فرزند آدم را به حق بر آنها بخوان، هنگامی که هر کدام عملی برای تقرب (به پروردگار) انجام دادند، اما از یکی پذیرفته شد و از دیگری پذیرفته نشد (برادری که عملش مردود شده بود به برادر دیگر) گفت: بخدا سوگند تو را خواهم کشت (برادر دیگر) گفت (من چه گناهی دارم زیرا) خدا تنها از پرهیزکاران میپذیرد!



قُلْ اَنفِقُواْ طَوْعًا اَوْ کَرْهًا لَّن یُتَقَبَّلَ مِنکُمْ إِنَّکُمْ کُنتُمْ قَوْمًا فَاسِقِینَ ﴿سوره توبه آیه۵۳﴾ بگو انفاق کنید خواه از روی میل یا اکراه، هرگز از شما پذیرفته نمی‏شود چرا که شما قوم فاسقی بودید. (۵۳)



3-آیا عبادتهای ما تباه نشده است؟برخی از گناهان است که نماز و عبادتهای یک عمر را حبط و تباه می کند و افراد از بازار عمل تهیدست برمی گردند. نماز و عباداتی که همراه به برخی از معصیتهاست آیه از تباه شدن و حبط به سلامت گذشته است تا به آن دل خوش کنیم یا خیر؟



اُوْلَئِکَ الَّذِینَ لَیْسَ لَهُمْ فِی الآخِرَهِ إِلاَّ النَّارُ وَحَبِطَ مَا صَنَعُواْ فِیهَا وَبَاطِلٌ مَّا کَانُواْ یَعْمَلُونَ ﴿سوره هود آیه۱۶﴾ (ولی) آنها در آخرت جز آتش (سهمی) نخواهند داشت و آنچه را در دنیا (برای نیل به مقاصد مادی و برای غیر خدا) انجام دادند بر باد می‏رود و اعمالشان باطل می‏شود. (۱۶)



وَقَدِمْنَا إِلَی مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاء مَّنثُورًا ﴿۲۳سوره فرقان﴾



و ما به سراغ اعمالی که آنها انجام دادند می‏رویم و همه را همچون ذرات غبار پراکنده در هوا می‏کنیم!



 



4-آیا حسن عاقبت خواهیم داشت؟ هستند افراد زیادی که گرفتار فرجام بد و عاقبت سوء شدند حسن عاقبت و عاقبت بخیری نعمت بزرگی است که اولیاء خدا همواره از خداوند می طلبیدند. حضرت یوسف (ع) از خدا خواست :



رَبِّ قَدْ آتَیْتَنِی مِنَ الْمُلْکِ وَعَلَّمْتَنِی مِن تَاْوِیلِ الاَحَادِیثِ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالاَرْضِ اَنتَ وَلِیِّی فِی الدُّنُیَا وَالآخِرَهِ تَوَفَّنِی مُسْلِمًا وَاَلْحِقْنِی بِالصَّالِحِینَ ﴿سوره یوسف آیه۱۰۱﴾



پروردگارا! بخش (عظیمی) از حکومت به من بخشیدی و مرا از علم تعبیر خوابها آگاه ساختی، توئی آفریننده آسمانها و زمین، و تو سرپرست من در دنیا و آخرت هستی، مرا مسلمان بمیران. و به صالحان ملحق فرما!



5-آیا عبادت من در مقابل نیکی های او چیزی به حساب می آید؟ ما هر چه داریم از خداوند است. نعمت سلامتی، اعضاء ، امکانات، رزق همه لطف خداست، توفیق عبادت هم از اوست. ما سرا پا غرق در نعمتهای او هستیم او برای اینکه ما را به سعادت برساند دعوت می کند راهنما می فرستد، تشویق می کند.



6-آیا در کفه ترازو عبادات مان بیشتر است یا گناهان و غفلتمان؟ کجا نماز و عبادت ما می تواند جبران کننده لحظات غفلت و نافرمانی و کوتاهیها و سهل انگاری ها و بی اعتنایی های ما باشد؟



امام سجاد در دعای بعد از نماز شب می فرماید:" خدایا من با این همه غفلت از واجبات و تعدی از مرزها و حریم شکستن ها چگونه به وسیله نافله ها و مستحبات به سوی تو راه یابم؟"



7-آیا این عبادات برای آن همه نیاز در آخرت کافی است؟ عبادت ها توشه و رفع نیاز آخرت ماست. سفری دراز و دشوار در پیش داریم و باید برای این سفر زاد و توشه فراهم کنیم.



 مگر ناله علی (ع) بلند نیست که :آه از کمی توشه و سختی راه طولانی (آه مِن قِلَّهِ الزّادِ...)



ما بیش از دنیا در عقبه های بعدی در قبر، برزخ، محشرو آخرت به خدا و انعام او نیازمندیم. آیا این عبادت ها تامین کننده آن نیازها می باشد، که به آن بنازیم؟



8- اگر عبادات خود را با عبادتهای اولیاء الله مقایسه کنیم آیا باز هم مغرور می شویم؟ عبادت ناچیز ما در برابر عبادتهای خالصانه اولیاء الله به راستی که اندک است.



اینک به چند نمونه اشاره می کنیم:



الف) پیامبر خدا (ص) بسیار عبادت می کرد و در عبادت به خود مشقت وارد می کرد، تا آنکه این آیه نازل شد: طه ﴿۱﴾ مَا اَنزَلْنَا عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَی ﴿۲سوره طه﴾ ما قرآن را بر تو نازل نکردیم که خود را به زحمت بیفکنی.










   


ب)امام حسن (ع) می فرماید: عابدتر از حضرت فاطمه (س) کسی در دنیا نبود. آنقدر به عبادت می ایستاد تا قدمهایش ورم می کرد. (بحارالانوار ج 43ص 61)



ج)امام کاظم (ع) در زندان گاهی از صبح تا ظهر را به یک سجده می گذراند و چنان سینه به زمین می چسباند که گویی پارچه ای بر زمین افتاده است. (بحار الانوار  ج 48 ص 107)



و...


تاريخ درج :  دوشنبه 17 فروردين 1394  10:46
  درج پاسخ شما
موضوع :    
توضيحات : 
نام کاربر :   
پست الکترونيکي :